ΟΙΝΟΠΑΝΤΟΠΩΛΕΙΟΝ ΤΟ ΕΙΔΙΚΟΝ

Αν πει κανείς ότι έχουν απομείνει ελάχιστες αυθεντικές παλιές μπακαλοταβέρνες στην Αθήνα, μέσα σε αυτές θα πρέπει να προσθέσει και μια Πειραιώτικη. Η οδός Ψαρρών είναι αυτή που συνδέει τη Λεωφόρο Σαλαμίνος, δηλαδή τις περιοχές Νίκαιας, Κερατσινίου, Αμφιάλης, με το λιμάνι του Πειραιά. Στο νούμερο 38 της Ψαρρών, γωνία με Σαλαμίνος (απλή συνωνυμία με τη λεωφόρο) βρίσκεται για πάνω από 50 χρόνια Το Ειδικόν. Την οδό Ψαρρών κατεβαίνει το λεωφορείο 843 Πέραμα - Πειραιάς, το οποίο πλέον είναι μπλε και αρθρωτό αλλά παλιότερα ήταν πράσινο. Εμείς οι Πειραιώτες λέγαμε κατά κόρον "θα πάρω το πράσινο να κατέβω στον Πειραιά". Ακόμα και τώρα, πολύ συχνά πιάνω τον εαυτό μου να λέει "ευτυχώς πήρα το πράσινο από τον ηλεκτρικό και ήρθα σπίτι χωρίς καθυστέρηση".
Θυμάμαι τον πατέρα μου, ο οποίος ήταν ειδήμων στο καλό κρασί, να λέει ότι εκεί είχε την καλύτερη ρετσίνα όλης της ευρύτερης περιοχής. Παρότι εκείνος πήγαινε συχνά εκεί και παρότι έβλεπα σχεδόν καθημερινά την ταβέρνα είτε στα δρομολόγια μου με το πράσινο - μπλε είτε με το αυτοκίνητο, δεν είχε τύχει ποτέ να πάω. Είναι αυτή η λογική που σε αποτρέπει να ξεσηκωθείς να πας κάπου τόσο κοντά στο σπίτι σου, θεωρώντας ότι μπορείς να πας ανά πάσα στιγμή όποτε θέλεις...
Πήγαμε λοιπόν χτες να δούμε με φίλους το Avatar σε σινεμά 3D. Εντυπωσιακό και εξαιρετικά προηγμένο. Φεύγοντας αποφασίσαμε να μεταπηδήσουμε στο εντελώς αντίθετο. Πίσω στο χρόνο. Πίσω στις δεκαετίες. Αν και πίστευα ότι δε θα υπήρχε τραπέζι Παρασκευή βράδυ, εντούτοις βρήκαμε εύκολα. Ίσως επειδή ήταν το τριήμερο της Καθαρής Δευτέρας και οι περισσότεροι είχαν το νου τους να την κοπανήσουν.
Η αίθουσα είναι σχετικά μικρή, με παλιά ψυγεία γεμάτα τυριά και άλλα καλούδια, ασπρόμαυρες φωτογραφίες στους τοίχους, δύο παλιομοδίτικους πολυελαίους στο ταβάνι και πολλές κονσέρβες στολισμένες ένα γύρω. Τα πιάτα είναι περιορισμένα και ειδικά για να συνοδεύουν την εξαιρετική ρετσίνα : κεφτεδάκια, συκώτι τηγανητό, λουκάνικο, φάβα, ντοματοσαλάτα με κρεμμυδάκι και ελιές μαύρες και πράσινες, αληθινές πατάτες, γραβιερούλα, φετούλα και ομελέτα με τι νομίζετε? corn beef!.
Λίγο αργότερα η παρέα που καθόταν απέναντι μας έπιασε το μπουζούκι και το τραγούδι δημιουργώντας μια πολύ όμορφη ατμόσφαιρα. Το Ειδικόν είναι ανοιχτό και τα μεσημέρια και ίσως να μαζεύει περισσότερο κόσμο από το βράδυ και να θέλει κράτηση (210 4612674).
Φάγαμε και ήπιαμε καλά με λιγότερο από 10 ευρώ το άτομο. Στο θέμα του τσιγάρου ισχύει αυτό που φαντάζεστε : καπνίζει κανονικά όποιος θέλει όσο θέλει.
         

ΤΟ ΥΠΟΓΕΙΟ

Στη Δραπετσώνα, στην οδό Αγίου Παντελεήμονα 18, υπάρχει το ομώνυμο υπόγειο ταβερνάκι. Ο χώρος είναι συμπαθητικός και σχετικά μικρός. Η ψησταριά βρίσκεται στο τέλος της σκάλας που οδηγεί στα τραπέζια. Η μυρωδιά των κρεατικών και η προετοιμασία των ψημένων ψωμιών που λαδώνονται και ριγανώνονται σε προ ιδεάζει για αυτό που θα ακολουθήσει.

Highlights : εξαιρετικά πα ι δάκια και σαγανάκι.

Λοιπά : αληθινές πατάτες τηγανητές, χόρτα βραστά, κρασί χύμα καλό, ντολμαδάκια φτιαχτά. Στο τέλος προσφέρεται δωρεάν σπιτικός χαλβάς με κανέλα.
Ο ιδιοκτήτης προσφέρει ένα αργό, αριστερόχειρο αλλά αποτελεσματικό service. Τιμή περίπου 17 ευρώ το άτομο με τα ποτά.
Στα μείον το γνωστό θέμα του καπνίσματος. Ευτυχώς καθόμασταν κοντά στη σκάλα οπότε εξαεριζόμασταν από την ανοιχτή πόρτα. Το μέρος είναι καλό για να φας ένα βράδυ με φίλους. Θα ξαναπήγαινα.

PIU VERDE

 PIU VERDE

Βρέθηκα ένα μεσημέρι καθημερινής στο Άλσος Παπάγου για φαγητό. Η πρόσκληση αφορούσε επαγγελματικό γεύμα. Ο χώρος του Verde είναι γνωστός για τους κατοίκους της ευρύτερης περιοχής της Μεσογείων. Όμορφο μέρος, μέσα στο πράσινο, ιδανικό για όλες τις ώρες και όλες τις ηλικίες. Ιδεώδες για απόδραση από το βουητό της πόλης. Έχω ξαναβρεθεί αρκετές φορές στο χώρο τόσο του εστιατορίου όσο και της καφετέριας. Ο τελευταίος έχει αρκετή φασαρία, που ορισμένοι θα την υποστήριζαν ως ζωντάνια. Η μόνη μου ένσταση είναι ότι το προσωπικό έχει ένα μόνιμο ύφος καβαλημένου καλαμιού. Διεκπεραιωτικοί, βιαστικοί, στα όρια της αδιαφορίας - αγένειας, αγέλαστοι και αγέρωχοι. Δυστυχώς οι περισσότεροι σερβιτόροι πλέον φαίνεται ότι δουλεύουν με προβολέα κατεύθυνσης το φιλοδώρημα του τέλους. Όπως σε πάρα πολλά πεδία, η παντελής έλλειψη παιδείας και επαγγελματισμού είναι εμφανής.
Η κατάσταση στο εστιατόριο είναι καλύτερη. Ο χώρος έχει μια σχετική απομόνωση και τουλάχιστον, δεδομένου του λογαριασμού που θα κληθείς στο τέλος να πληρώσεις, απολαμβάνεις ησυχία και slow food service. Δεν ξέρω το λόγο αλλά δεν μας έδωσαν κατάλογο, παρά μόνο μας ανέφεραν 5 κύρια πιάτα από τα οποία έπρεπε να επιλέξουμε. Το πιάτο που διάλεξα ήταν φρέσκιες παπαρδέλες με άγρια μανιτάρια και σάλτσα τρούφας, ένα πιάτο εξαιρετικά εύγευστο. Θα το βαθμολογούσα με άριστα. Τα ζυμαρικά ήταν πραγματικά φρέσκα και σωστά βρασμένα. Η δε σάλτσα ήταν μια γευστική πανδαισία. Πολύ σπάνια πλέον ικανοποιούμαι όταν βγαίνω έξω για φαγητό. Μετριότητες μου φαίνονται όλα και πάντα ψιθυρίζω ότι το σπιτικό φαγητό μας είναι καλύτερο από πολλά ξαναζεσταμένα και μπαγιάτικα σκουπίδια σε εξωφρενικές τιμές. Εδώ ήταν μια φωτεινή εξαίρεση. Ιδιαίτερη γεύση που δύσκολα θα μπορούσε να αναπαραχθεί σε σπιτική κουζίνα. Πολύ καλή η πράσινη σαλάτα με καπαρόφυλλα Σαντορίνης και παρμεζάνα. Καλή επίσης η σαλάτα ρόκα μέσα σε καλαθάκι παρμεζάνας και βινεγκρέτ λιαστής ντομάτας με βαλσάμικο.
Στα μείον, η συγγραφή και αυτού του μέρους, της απαγόρευσης του καπνίσματος σε κλειστούς χώρους σε παλιά και αχρησιμοποίητα υποδήματα. Πάει και τελείωσε!
Συμπεράσματα
1. Ο Ελληνάρας γράφει στα τέτοια του τις απαγορεύσεις. Και κάθε είδους απαγορεύσεις.
2. Ο Ελληνάρας δεν διανοείται να βγει και να καπνίσει έξω.
3. Τα διάφορα εστιατόρια κλπ. καταστήματα δεν έχουν καμία όρεξη να δυσαρεστήσουν τους Ελληνάρες - πελάτες.
4. Οι μη καπνιστές είναι μαλ^&*#κες και είναι υποχρεωμένοι να τρώνε με λιβάνια καπνού.
5. Έφαγα ένα πολύ ωραίο φαγητό σε έναν καλαίσθητο και φωτεινό χώρο.  

ΚΑΘ΄ ΥΠΕΡΟΧΗΝ ΚΡΕΑΣ

Φαγητό το βράδυ σε ένα κυριλάτο κρεατάδικο. Περιοχή Κεραμεικός, σε απόσταση αναπνοής από το σταθμό του μετρό. Πήγα με κάποια προκατάληψη είναι η αλήθεια. Με απωθούν οι περιοχές με συγκεντρωμένα πράματα, με πολύ κόσμο, που ξεφυτρώνουν ξαφνικά και δημιουργούν μια ολόκληρη γειτονιά διασκέδασης. Με απωθούν τα νεοπλουτίστικα στέκια που πάνε καλοντυμένοι πλούσιοι για να επιδείξουν τσάντες, ρολόγια και έτερα ήμισυ της μιας βραδιάς. Είχα φάει ένα μεσημέρι σε ένα γειτονικό μουράτο φαγάδικο, με παράρτημα στη Μύκονο και αποικιακό στυλ και τα γκαρσόνια είχαν ένα ύφος λες και ήταν πρωθυπουργοί! Ίσα που καταδέχονταν να μας σερβίρουν διατηρώντας ένα μόνιμο ύφος σαν να μας οίκτιραν! Λες και τρώγαμε τζάμπα.

Τέλος πάντων. Πήγα με προκατάληψη για την περιοχή και τα μαγαζιά της. Αλλά....... πέρασα και έφαγα πολύ ωραία. Το μοσχάρι γενικά με τρομάζει ως κρέας γιατί πολλές φορές είναι τόσο σκληρό που γίνεται τσίχλα μέσα στο στόμα και κοπιάζω να το φάω. Σχεδόν το έχω καταργήσει από το διαιτολόγιο μου αντικαθιστώντας το από χοιρινό. Στο μαγαζί αυτό τόλμησα να πάρω φιλέτο βοδινό στη σχάρα, περισσότερο για να τσεκάρω την ποιότητα του. Όχι του βοδινού, του μαγαζιού. Ήταν το ακριβότερο πιάτο, κάπου 18 ευρώ. Ήρθε όπως το ζήτησα, medium, και ήταν εξαιρετικό. Οι τηγανητές πατάτες ήρθαν σερβιρισμένες σε βαθύ πιάτο, ήταν ξεροψημένες και αληθινές. Η σαλάτα μεγάλη επίσης και το κρασί κόκκινο χύμα μεν αλλά πολύ καλό την επόμενη μέρα. Ούτε νυχτερινές καούρες ούτε πρωινοί πονοκέφαλοι.

Τσιγάρο δεν μύρισα ούτε για αστείο. Το σέρβις ήταν προσεκτικό, ο χώρος περιποιημένος, αν και καθόμαστε κοντά σε ένα ασανσέρ που συνέχεια ανεβοκατέβαινε άδειο και άνοιγε η πόρτα του, ξενερώνοντας το χώρο. Η παρέα που ήταν κοντά του ασχολήθηκε όλο το βράδυ να σηκώνεται ένας τους να κλείνει την πόρτα από το εσωτερικό κουμπί! Κάτι πρέπει να κάνουν με αυτό, αν και κανένας από το μαγαζί δε φάνηκε να ενδιαφέρεται για την ενόχληση που δημιουργούσε σε αυτήν την παρέα.

Ήμαστε 4 άτομα, φάγαμε 3 φιλέτα, 1 χοιρινό σχάρας, 1 πατάτες, 1 σαλάτα ρόκα με ντοματίνια, 1 σαγανάκι τυριού, 1 μπύρα Pilsner Urquell και αρκετό κρασί χύμα, 2 προφιτερόλ με πικρή σοκολάτα, 2 εμφιαλωμένα νερά και πληρώσαμε 130 ευρώ. Καλή τιμή για όσα φάγαμε. Δεν ήρθε ποτέ το παγωμένο λικέρ στο τέλος. Κάτι δεν τους άρεσε πάνω μας φαίνεται. Ευχαρίστως όμως θα ξαναπήγαινα για φαγητό.

Και παρεπιπτόντως να και ένας πίνακας του 1580, που εκτίθεται στην Οξφόρδη και είναι του Ιταλού ζωγράφου Annibale Carracci που φέρει το ίδιο όνομα.