ΜΕΣΗΜΕΡΙΑΝΗ ΑΠΟΛΑΥΣΗ

The Magnificent Ambersons

Τηλεταινία του 2002, σκηνοθετημένη από τον Alfonso Arau, με πρωταγωνιστές τους Jonathan Rhys Meyers, Gretchen Mol, Madeleine Stowe, Bruce Greenwood και  Jennifer Tilly.

Προνόησα να περάσω ωραία το μεσημέρι μου μια και ήμουν σπίτι λόγω της αργίας των αγιασμένων νερών.

Η τηλεοπτική αυτή ταινία είναι ουσιαστικά remake της ομώνυμης ταινίας του 1942, σκηνοθετημένης τότε από τον Orson Welles, βασισμένη σε σενάριο και σημειώσεις του ίδιου και στη νουβέλα του Booth Tarkington. Φαίνεται ότι ο Orson μαγεύτηκε από τη νουβέλα αυτή και αφιέρωσε πολύ χρόνο για να επεξεργαστεί το σενάριο και να κάνει την ταινία του 1942 η οποία συγκαταλέγεται στις σημαντικές ταινίες του αιώνα.

Η νουβέλα και η ταινία περιγράφουν την άνοδο και την πτώση της αριστοκρατικής οικογένειας Ambersons στην Ινδιανάπολη, ξεκινώντας από το 1884 και φτάνοντας 30 χρόνια μετά. Μέσα από τη ζωή του Τζωρτζ (Jonathan Rhys Meyers), του κακομαθημένου εγγονού του Major Amberson, βλέπουμε την πορεία της οικογένειας, καθώς όλα γύρω της αλλάζουν. Το αυτοκίνητο διώχνει τις άμαξες, το αγροτικό τοπίο μεταμορφώνεται σε αστικό και η αριστοκρατία πνέει τα λοίσθια καθώς αναδύεται μια νέα τάξη, η τάξη των πλουσίων.

Εξαιρετικός ο ιρλανδός ηθοποιός Jonathan Rhys Meyers. Εκτός του ταλέντου είναι ένα από τα ωραία και παράξενα πρόσωπα στο σύγχρονο κινηματογράφο, νομίζω. Γωνιώδες πρόσωπο, ανοιχτόχρωμα μάτια, έντονο βλέμμα και αισθησιακά ή μάλλον έκφυλα χείλη. Πρόσωπο ωστόσο που δεν είναι αρρενωπό μεν, είναι πολύ γοητευτικό δε, με περίεργο τρόπο. Δικαίως τον διαλέγουν για μοντέλο διάφοροι μόδιστροι, μόνο όμως ως πρόσωπο φαντάζομαι, γιατί φαίνεται αρκετά κοντός. Από ό,τι διαβάζω ανήκει και αυτός στην κατηγορία των αυτοκαταστρεφόμενων ηθοποιών : είναι αλκοολικός χρόνια τώρα και μπαινοβγαίνει για αποτοξινώσεις συχνά πυκνά. Ψυλλιάζομαι δε, ότι το πετυχημένο στην ταινία αλαζονικό ύφος του, δεν είναι μόνο ηθοποιϊα, πρέπει να έχει καταβολές και από τον πραγματικό χαρακτήρα του.

Πολύ καλή και στο ρόλο της μητέρας του η Madeleine Stowe (αμερικανίδα), όπως και ο Bruce Greenwood (καναδός) στο ρόλο του αγαπημένου της μητέρας του.

Δε λέω τίποτε για τη φωτογραφία, τα μέρη των γυρισμάτων, εσωτερικά και εξωτερικά ... Χάρμα οφθαλμών.

Η ωραιότερη σκηνή της ταινίας είναι ο χορός των Bruce Greenwood - Madeleine Stowe στη βεράντα της έπαυλης των Amberson, το βράδυ την ώρα που χιονίζει, κάτω από τις ομπρέλες των δύο υπηρετών που βγήκαν βιαστικοί να τους προφυλάξουν.

GRAN TORINO - ΚΑΤΩΤΕΡΗ ΤΩΝ ΥΠΟΣΧΕΣΕΩΝ

GRAN TORINO Ταινία του 2009 με τον Clind Eastwood σε ρόλο σκηνοθέτη και πρωταγωνιστή, στην τελευταία όπως δήλωσε εμφάνιση του ως ηθοποιού. Στην ταινία ο μικρότερος γιος του κρατάει ένα δεύτερο ρόλο. Η ταινία γυρίστηκε στο Michigan για φορολογικούς λόγους, με κυριότερη τοποθεσία το Highland Park. Το σενάριο είχε σταλεί και απορριφθεί από διάφορες εταιρίες παραγωγής οι οποίες θεώρησαν ότι το θέμα και η μεγάλη ηλικία του ήρωα δεν θα τραβούσαν το κοινό. Τελικά επιστρατεύτηκε ο ογκόλιθος Eastwood ο οποίος από μόνος του αλέθει τις όποιες ανασφάλειες. Ήταν τυχεροί γιατί τον βρήκαν εύκαιρο στο μεσοδιάστημα που γύριζε ένα άλλο έργο, το οποίο καθυστέρησε για κάποιους λόγους και του άφησε ένα περιθώριο να ασχοληθεί με αυτό. 

Ο Eastwood ενσαρκώνει έναν πολωνό - αμερικανό μονόχνωτο βετεράνο του πολέμου της Κορέας ο οποίος χήρεψε πρόσφατα. Ζει αποξενωμένος από τα παιδιά του και τα εγγόνια του περιβαλλόμενος από μετρημένους φίλους και το σκύλο του, σε μια περιοχή η οποία πλέον κατοικείται από μετανάστες Χμογκ. Στην ταινία μαθαίνουμε για την ιστορική εμπλοκή των Χμογκ στον πόλεμο του Βιετνάμ στο πλευρό των Αμερικανών.  

Ο τίτλος της ταινίας αναφέρεται στο αγαπημένο του αυτοκίνητο ένα Ford Gran Torino του 1972 το οποίο προσέχει και διατηρεί σε άριστη κατάσταση στο γκαράζ του. Με αφορμή την καθημερινότητα των διπλανών Χμογκ γειτόνων αλλά και την απόπειρα του γιού τους να του κλέψει το αμάξι πιεζόμενος από μια συμμορία νεαρών Χμογκ της γειτονιάς, παρακολουθούμε τη σταδιακή αλλαγή του πρωταγωνιστή και την ενσωμάτωση του στην μικρή τοπική κοινωνία. Γίνεται ο φύλακας - άγγελος των δύο γειτονόπουλων και αποκτά ένα ρόλο δίκαιου και τίμιου στη γειτονιά των μεταναστών. Όταν μαθαίνει ότι πάσχει από καρκίνο πνεύμονα οργανώνει την "τελική του έξοδο" έτσι ώστε να απαλλάξει τα δύο παιδιά από την πίεση και την παρενόχληση της συμμορίας. Μέσα στην ιστορία εμπλέκεται και ο παπάς της ενορίας, ένας επίμονος γεμάτος φλόγα νεαρός ο οποίος υφίσταται επιτυχώς τον αρνητισμό και τον κυνισμό του ήρωα. Στο τέλος ακόμα και αυτός τον πλησιάζει.

Η ταινία με απογοήτευσε. Καλά που την είδα σε DVD τουλάχιστον. Δεν ξέρω τι περίμενα ωστόσο. Ίσως είχα στο μυαλό μου την παλαιότερη ταινία του Eastwood Million Dollar Baby η οποία μου είχε αρέσει πολύ θυμάμαι. Τούτη εδώ τη βρήκα λίγη και γεμάτη ευκολίες. Κατά την εξέλιξη της ιστορίας έχοντας ήδη στο μυαλό σου και στα μάτια σου ότι πρωταγωνιστεί ο Eastwood παλινδρομείς κατά μία έννοια σε έργα του ίδιου πολλά πολλά χρόνια πριν. Παρότι είναι γέρος τώρα, αυτόματα ως θεατής δεν μπόρεσα να μη γυρίσω και να μη θυμηθώ τον Dirty Harry. Οι έννοιες αυτοδικίας και αυτοθυσίας είναι διάχυτες στην ταινία. Ο πρωταγωνιστής είναι πλέον ανήμπορος για θεαματικές σκηνές αλλά βασίζεται στην κοφτερή του γλώσσα και στο εύγλωττα απόμακρο στυλ του. Πάντως πολύ εύκολα ο μονόχνωτος ήρωας παρασύρεται από τους γείτονες, πολύ εύκολα αφήνεται στα προβλήματα των παιδιών και παίρνει θέση, πολύ εύκολα απορρίπτει την οικογένεια του, πολύ εύκολα, σωστά και γρήγορα γίνονται όλα. Τυπικά διδακτικά αμερικάνικα.

Rotten tomatoes 80 αλλά διαφωνώ. Θα έδινα με το ζόρι 50.  

ΜΑΠΕΣ - ΣΥΝΕΧΕΙΑ 2

SURROGATES

Ταινία του 2009, με τον Bruce Willis ο οποίος ουσιαστικά αποτελεί τον κράχτη της. Το σενάριο είναι βασισμένο στην ομώνυμη σειρά κόμικ. Η ιδέα δεν είναι κακή, η μεταφορά της στο πανί ατύχησε.

Η ταινία διαδραματίζεται το 2017 και γυρίστηκε στην Μασσαχουσέτη. Στην αρχή βλέπουμε έναν αγνώριστο από το make up Bruce με ξανθό περουκίνι και φράντζα! Φανταστείτε πόσο γελοίο μοιάζει...
Οι surrogates είναι εξελιγμένα ανδροειδή - ρομπότ που αντιπροσωπεύουν τους αντίστοιχους ανθρώπους από τους οποίους προέρχονται. Ωραίο σαν ιδέα και ίσως μελλοντικό επίτευγμα της ανθρωπότητας όσο εφιαλτικό και αν μοιάζει. Δηλαδή είμαι χοντρός, κακάσχημος και φαλακρός. Πολύ θα ήθελα να ήμουν ψηλός, γεροδεμένος, ξανθός και γαλανομάτης. Αγοράζω έναν τέτοιο αψεγάδιαστο surrogate μου, αυτός κάνει όλες μου τις δουλειές κι εγώ ζω στην ασφάλεια του σπιτιού μου χωρίς να χρειαστεί να βγω έξω και να κινδυνεύω ή να κουράζομαι.
Πολύ ενδιαφέρουσα ιδέα! Μερικοί, κρατούν στο surrogate τους ένα αχνό πρότυπο του πρωτότυπου εαυτού τους αλλά ομορφότερο και νεανικότερο. Άλλοι γίνονται εντελώς κούκλοι και αγνώριστοι. Οι πραγματικοί άνθρωποι έχουν φτάσει να ζουν στη σκοτεινή ασφάλεια του δωματίου τους πλαδαροί και ατημέλητοι, φοβισμένοι πλέον να κυκλοφορήσουν και να εκτεθούν στους κινδύνους. Οι τεχνητοί κυκλοφορούν έξω,  οπότε στους δρόμους των πόλεων αντικρύζεις μόνο την ομορφιά! Οι surrogates δεν σκοτώνονται, δεν τραυματίζονται, δεν ληστεύονται, δεν τσαλακώνονται. Ό,τι και να γίνει επισκευάζονται αμέσως!
Πολύ ενδιαφέρον επίσης θα ήταν το casting για την ταινία επειδή χρειάστηκαν μια πλειάδα όμορφων ηθοποιών για όλους σχεδόν τους ρόλους ηθοποιών ή κομπάρσων!

Με βάση την ιδέα των ρομπότ - αντικαταστατών εξελίσσεται το σενάριο, που ως σύνολο, δεν λέει τίποτε. Υποστηρίζει έναν γερασμένο Bruce που αδυνατεί πλέον να κάνει τις μαγκιές των προηγούμενων ταινιών δράσης. Χωρίς δράση και με σχηματική πλοκή η ταινία σέρνεται έχοντας φάει από την αρχή το στοιχείο της έκπληξης των surrogates. Η μόνη εντυπωσιακή σεκάνς είναι εκείνη που ξαφνικά πατιέται ένα κουμπί και καταρρέει όλο το σύστημα των surrogates. Η λήψη είναι από ψηλά και αποτυπώνει όλη η ζωή μιας πόλης που σταματάει καθώς καταρρέουν τα ρομπότ το ένα μετά το άλλο, τη στιγμή που ένα οδηγεί, άλλο ψωνίζει, μερικά περπατούν πολυάσχολα στο δρόμο κλπ.

Rotten tomatoes 39% και συμφωνώ.

ΜΑΠΕΣ - ΣΥΝΕΧΕΙΑ

SEVEN POUNDS

Ταινία - μελόδραμα του 2008 με τον Will Smith στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Αφορά έναν άνδρα ο οποίος βάσει ενός προσεκτικού σχεδίου επεμβαίνει καταλυτικά στις ζωές 7 ανθρώπων. Δεν λέω περισσότερα επειδή το φινάλε και η λύση όλων των αποριών που σταδιακά δημιουργούνται κατά την πλοκή γίνεται στο τέλος του έργου οπότε αν γράψω κάτι θα χαλάσω την τυχούσα έκπληξη. Η ταινία περιβλήθηκε από ένα μυστήριο πριν κυκλοφορήσει και το τρέιλερ της δεν αποκάλυπτε τίποτε που να υποψιάζει για την ουσία της πλοκής της. 

Η ταινία ήταν ένα εκβιαστικό μελόδραμα που μου δημιούργησε θυμό. Θυμό που πιάστηκα έτσι κορόιδο! Διότι πιάστηκα κορόιδο όχι μόνο εγώ αλλά φαντάζομαι και όσοι το είδαν. Και να σκεφτείτε ότι ο τίτλος αναφερόταν στον "Έμπορο  της Βενετίας "  του Σαίξπηρ. Στο έργο αυτό όποιος χρωστούσε έπρεπε να πληρώσει a pound of flesh για να ξεχρεώσει. Εκεί σταματούν οι ομοιότητες και οι δανεισμοί.  

Rotten tomatoes 27% δικαίως και με την απόλυτη συμφωνία μου.    

ΜΑΠΕΣ

                                       KNOWING                                                         Ταινία - πατάτα του Alex Proyas με τον Nicolas Cage σε μια ακόμα αποτυχημένη επιλογή. Γυρίστηκε το 2009 στην Μελβούρνη η οποία αντιπροσώπευε την ευρύτερη περιοχή της Βοστώνης. Αν και η αρχική ιδέα έμοιαζε δελεαστική η μετέπειτα επεξεργασία της ήταν για κλάματα. Ο Νίκολας είχε εκείνο το μονίμως έκπληκτο, καταθλιπτικό και ηλίθιο ύφος. Η ιστορία : Το 1959 θάβεται μια χρονοκάψουλα σε ένα σχολείο γεμάτη με ζωγραφιές των τότε μαθητών. Ένα κορίτσι με το όνομα Λουσίντα γράφει μηχανικά αριθμούς σε όλη της τη σελίδα και όταν της παίρνουν το χαρτί από τα χέρια συνεχίζει να σκαλίζει αριθμούς σε μια πόρτα. Η κάψουλα ανοίγει 50 χρόνια μετά και το χαρτί της Λουσίντα το παίρνει ο γιος του ήρωα - αστροφυσικού - καθηγητού Cage ο οποίος συνειδητοποιεί ότι οι αριθμοί αντιπροσωπεύουν καταστροφές της ανθρωπότητας που έγιναν όλα αυτά τα χρόνια. Μετά είναι περιττό να συνεχίσω. Γίνεται της τρελής με επιστέγασμα το ότι η ανθρωπότητα θα καταστραφεί από μια ηλιακή φωτιά και όλοι θα πεθάνουν και στο τέλος σε ένα πράσινο λιβάδι θα έρθουν κάτι εξωγήινοι και θα πάρουν το γιο του καθηγητή και το κοριτσάκι - φίλη του τα οποία θα συνεχίσουν τη ζωή τους σε άλλο σύμπαν... Όλοι οι άλλοι έγιναν ψητοί. Μεγάλη πατάτα. Η έκπληξη μου ήταν απερίγραπτη καθώς το έβλεπα...  Δεν μπορούσα να πιστέψω αυτά που έβλεπα!

Rotten tomatoes 33% και δικαίως πιστεύω.