ΤΟΥΡΙΣΤΑΣ ΣΤΗ ΒΕΝΕΤΙΑ

The Tourist

Ταινία του 2010 με τους  Angelina Jolie, Johnny Depp σε σκηνοθεσία του  Florian Henckel von Donnersmarck, σκηνοθέτη της ταινίας "Οι ζωές των Άλλων".

Η ταινία αποτελεί remake της γαλλικής του 2005 Anthony Zimmer με τους Sophie Marceau και Yvan Attal.
Έχουν στερέψει από ιδέες οι νόες του Χόλλυγουντ και καταφεύγουν στην Ευρώπη και την Ασία για να επιβιώνουν. Κάπως έτσι πήραν μια θαυμάσια ταινία σαν το σουηδικό  "Άσε το Κακό να μπει" (Let The Right One In) και το μετάτρεψαν σε μια αμερικανική αηδία.

Αποφάσισα να δω το έργο μια Παρασκευή, μετά από μια κοπιαστική εβδομάδα, για να βυθιστώ στην ελαφρότητα και να καθαρίσω το σκληρό δίσκο. Ιδανικό έργο για τέτοιες καταστάσεις!
Έργο για αίθουσες multiplex με άνετα βουλιαχτά καθίσματα, μεγαλύτερη της μεγάλης οθόνης οθόνη και απρόσκοπτη θέα στο πανί. Τέλειο! Τι με νοιάζει εμένα που οι κριτικοί το έθαψαν? Που τα Rotten Tomatoes ήταν μόνο 21% ? Που είπαν ότι ήταν μάπα ως προς τα πάντα? Εγώ πέρασα πολύ ωραία!
Και πώς να μην περάσω? Η ταινία αρχίζει με το Παρίσι. Και μισό παρισινό κτήριο να δεις, μπαίνεις στο κλίμα του ρηλάξ!

Συνεχίζει με την είσοδο στο πλάνο της Τζολί, ντυμένης με ένα σούπερ σικ φουστάνι με ένα μπολεράκι από πάνω, μια κορδέλα να υπερίπταται καθώς περπατάει και ψηλοτάκουνες γόβες. Ψηλή, (υπερβολικά) αδύνατη (για τα γούστα μου) απομακρύνεται λυκνιζόμενη στις γόβες της με ασορτί τσαντάκι και μακριά γάντια! Ωραία εικόνα και δικαίως οι αστυνομικοί που την παρακολουθούν αναρωτιούνται τι βρακί φοράει από μέσα.
Σε λίγο η πλοκή μεταφέρεται στη Βενετία. Τώρα τι να πω? Ότι πολλές φορές ονειρεύομαι πως απαλλάσσομαι από όλες τις πέτρες που κουβαλάω στη ζωή μου και εξαφανίζομαι στη Βενετία? Είναι η πόλη που λατρεύω αλλά όχι να ζω μέσα στον ορυμαγδό του πηγαινοερχόμενου πλήθους. Θέλω μια γειτονίτσα, σε ένα απόμερο κανάλι και τις μοναχικές μου βόλτες χωρίς να ακούω κουβέντα γύρω μου. Να μυρίζω τον αποπνικτικό αέρα της λιμνοθάλασσας και να περπατάω ανάμεσα στην ακινησία των καναλιών. Πάλι ξέφυγα από το θέμα.
Τι προσφέρει η ταινία?
Πρώτα από όλα τη Βενετία. Αρκεί.
Δεύτερον, ένα ωραίο δωμάτιο ξενοδοχείου, ένα ωραίο σπίτι, μια αίθουσα χορού, όλα αυτά που σε παρωθούν να ονειρεύεσαι ότι κάποτε μπορεί να τα δεις κι εσύ ο φουκαράς.
Τρίτον, μια πλοκή όχι κακή.
Τέταρτο, κυνηγητά και αποδράσεις, καλοί και κακοί, χρήμα που ρέει.
Πέμπτο, δύο πρωταγωνιστές χωρίς χημεία μεν αλλά αρκούντως λαμπεροί για καθαριότητα σκληρού δίσκου. Ο Ντεπ έχει υιοθετήσει επιτυχώς το στυλ του χιουμοριστικού παιξίματος και η Τζολί το παίζει επιτυχώς μοιραία γυνή. Αξίζει μνείας ότι στην ταινία δεν υπάρχει καμία άλλη γυναίκα! Α ρε Μενεγάκη! Σε κακολογούσαν ότι δε θες στα πλάνα σου νεαρά δροσερά κορίτσια τώρα που περνάν τα χρόνια και για σένα και ψιλογερνάς!
Δεν έχω να προσθέσω τίποτα άλλο. Μπουγάδιασα επιτυχώς το σκληρό μου δίσκο με το έργο.

    

ΜΕΣΗΜΕΡΙΑΝΗ ΑΠΟΛΑΥΣΗ

The Magnificent Ambersons

Τηλεταινία του 2002, σκηνοθετημένη από τον Alfonso Arau, με πρωταγωνιστές τους Jonathan Rhys Meyers, Gretchen Mol, Madeleine Stowe, Bruce Greenwood και  Jennifer Tilly.

Προνόησα να περάσω ωραία το μεσημέρι μου μια και ήμουν σπίτι λόγω της αργίας των αγιασμένων νερών.

Η τηλεοπτική αυτή ταινία είναι ουσιαστικά remake της ομώνυμης ταινίας του 1942, σκηνοθετημένης τότε από τον Orson Welles, βασισμένη σε σενάριο και σημειώσεις του ίδιου και στη νουβέλα του Booth Tarkington. Φαίνεται ότι ο Orson μαγεύτηκε από τη νουβέλα αυτή και αφιέρωσε πολύ χρόνο για να επεξεργαστεί το σενάριο και να κάνει την ταινία του 1942 η οποία συγκαταλέγεται στις σημαντικές ταινίες του αιώνα.

Η νουβέλα και η ταινία περιγράφουν την άνοδο και την πτώση της αριστοκρατικής οικογένειας Ambersons στην Ινδιανάπολη, ξεκινώντας από το 1884 και φτάνοντας 30 χρόνια μετά. Μέσα από τη ζωή του Τζωρτζ (Jonathan Rhys Meyers), του κακομαθημένου εγγονού του Major Amberson, βλέπουμε την πορεία της οικογένειας, καθώς όλα γύρω της αλλάζουν. Το αυτοκίνητο διώχνει τις άμαξες, το αγροτικό τοπίο μεταμορφώνεται σε αστικό και η αριστοκρατία πνέει τα λοίσθια καθώς αναδύεται μια νέα τάξη, η τάξη των πλουσίων.

Εξαιρετικός ο ιρλανδός ηθοποιός Jonathan Rhys Meyers. Εκτός του ταλέντου είναι ένα από τα ωραία και παράξενα πρόσωπα στο σύγχρονο κινηματογράφο, νομίζω. Γωνιώδες πρόσωπο, ανοιχτόχρωμα μάτια, έντονο βλέμμα και αισθησιακά ή μάλλον έκφυλα χείλη. Πρόσωπο ωστόσο που δεν είναι αρρενωπό μεν, είναι πολύ γοητευτικό δε, με περίεργο τρόπο. Δικαίως τον διαλέγουν για μοντέλο διάφοροι μόδιστροι, μόνο όμως ως πρόσωπο φαντάζομαι, γιατί φαίνεται αρκετά κοντός. Από ό,τι διαβάζω ανήκει και αυτός στην κατηγορία των αυτοκαταστρεφόμενων ηθοποιών : είναι αλκοολικός χρόνια τώρα και μπαινοβγαίνει για αποτοξινώσεις συχνά πυκνά. Ψυλλιάζομαι δε, ότι το πετυχημένο στην ταινία αλαζονικό ύφος του, δεν είναι μόνο ηθοποιϊα, πρέπει να έχει καταβολές και από τον πραγματικό χαρακτήρα του.

Πολύ καλή και στο ρόλο της μητέρας του η Madeleine Stowe (αμερικανίδα), όπως και ο Bruce Greenwood (καναδός) στο ρόλο του αγαπημένου της μητέρας του.

Δε λέω τίποτε για τη φωτογραφία, τα μέρη των γυρισμάτων, εσωτερικά και εξωτερικά ... Χάρμα οφθαλμών.

Η ωραιότερη σκηνή της ταινίας είναι ο χορός των Bruce Greenwood - Madeleine Stowe στη βεράντα της έπαυλης των Amberson, το βράδυ την ώρα που χιονίζει, κάτω από τις ομπρέλες των δύο υπηρετών που βγήκαν βιαστικοί να τους προφυλάξουν.

GRAN TORINO - ΚΑΤΩΤΕΡΗ ΤΩΝ ΥΠΟΣΧΕΣΕΩΝ

GRAN TORINO Ταινία του 2009 με τον Clind Eastwood σε ρόλο σκηνοθέτη και πρωταγωνιστή, στην τελευταία όπως δήλωσε εμφάνιση του ως ηθοποιού. Στην ταινία ο μικρότερος γιος του κρατάει ένα δεύτερο ρόλο. Η ταινία γυρίστηκε στο Michigan για φορολογικούς λόγους, με κυριότερη τοποθεσία το Highland Park. Το σενάριο είχε σταλεί και απορριφθεί από διάφορες εταιρίες παραγωγής οι οποίες θεώρησαν ότι το θέμα και η μεγάλη ηλικία του ήρωα δεν θα τραβούσαν το κοινό. Τελικά επιστρατεύτηκε ο ογκόλιθος Eastwood ο οποίος από μόνος του αλέθει τις όποιες ανασφάλειες. Ήταν τυχεροί γιατί τον βρήκαν εύκαιρο στο μεσοδιάστημα που γύριζε ένα άλλο έργο, το οποίο καθυστέρησε για κάποιους λόγους και του άφησε ένα περιθώριο να ασχοληθεί με αυτό. 

Ο Eastwood ενσαρκώνει έναν πολωνό - αμερικανό μονόχνωτο βετεράνο του πολέμου της Κορέας ο οποίος χήρεψε πρόσφατα. Ζει αποξενωμένος από τα παιδιά του και τα εγγόνια του περιβαλλόμενος από μετρημένους φίλους και το σκύλο του, σε μια περιοχή η οποία πλέον κατοικείται από μετανάστες Χμογκ. Στην ταινία μαθαίνουμε για την ιστορική εμπλοκή των Χμογκ στον πόλεμο του Βιετνάμ στο πλευρό των Αμερικανών.  

Ο τίτλος της ταινίας αναφέρεται στο αγαπημένο του αυτοκίνητο ένα Ford Gran Torino του 1972 το οποίο προσέχει και διατηρεί σε άριστη κατάσταση στο γκαράζ του. Με αφορμή την καθημερινότητα των διπλανών Χμογκ γειτόνων αλλά και την απόπειρα του γιού τους να του κλέψει το αμάξι πιεζόμενος από μια συμμορία νεαρών Χμογκ της γειτονιάς, παρακολουθούμε τη σταδιακή αλλαγή του πρωταγωνιστή και την ενσωμάτωση του στην μικρή τοπική κοινωνία. Γίνεται ο φύλακας - άγγελος των δύο γειτονόπουλων και αποκτά ένα ρόλο δίκαιου και τίμιου στη γειτονιά των μεταναστών. Όταν μαθαίνει ότι πάσχει από καρκίνο πνεύμονα οργανώνει την "τελική του έξοδο" έτσι ώστε να απαλλάξει τα δύο παιδιά από την πίεση και την παρενόχληση της συμμορίας. Μέσα στην ιστορία εμπλέκεται και ο παπάς της ενορίας, ένας επίμονος γεμάτος φλόγα νεαρός ο οποίος υφίσταται επιτυχώς τον αρνητισμό και τον κυνισμό του ήρωα. Στο τέλος ακόμα και αυτός τον πλησιάζει.

Η ταινία με απογοήτευσε. Καλά που την είδα σε DVD τουλάχιστον. Δεν ξέρω τι περίμενα ωστόσο. Ίσως είχα στο μυαλό μου την παλαιότερη ταινία του Eastwood Million Dollar Baby η οποία μου είχε αρέσει πολύ θυμάμαι. Τούτη εδώ τη βρήκα λίγη και γεμάτη ευκολίες. Κατά την εξέλιξη της ιστορίας έχοντας ήδη στο μυαλό σου και στα μάτια σου ότι πρωταγωνιστεί ο Eastwood παλινδρομείς κατά μία έννοια σε έργα του ίδιου πολλά πολλά χρόνια πριν. Παρότι είναι γέρος τώρα, αυτόματα ως θεατής δεν μπόρεσα να μη γυρίσω και να μη θυμηθώ τον Dirty Harry. Οι έννοιες αυτοδικίας και αυτοθυσίας είναι διάχυτες στην ταινία. Ο πρωταγωνιστής είναι πλέον ανήμπορος για θεαματικές σκηνές αλλά βασίζεται στην κοφτερή του γλώσσα και στο εύγλωττα απόμακρο στυλ του. Πάντως πολύ εύκολα ο μονόχνωτος ήρωας παρασύρεται από τους γείτονες, πολύ εύκολα αφήνεται στα προβλήματα των παιδιών και παίρνει θέση, πολύ εύκολα απορρίπτει την οικογένεια του, πολύ εύκολα, σωστά και γρήγορα γίνονται όλα. Τυπικά διδακτικά αμερικάνικα.

Rotten tomatoes 80 αλλά διαφωνώ. Θα έδινα με το ζόρι 50.  

ΜΑΠΕΣ - ΣΥΝΕΧΕΙΑ 2

SURROGATES

Ταινία του 2009, με τον Bruce Willis ο οποίος ουσιαστικά αποτελεί τον κράχτη της. Το σενάριο είναι βασισμένο στην ομώνυμη σειρά κόμικ. Η ιδέα δεν είναι κακή, η μεταφορά της στο πανί ατύχησε.

Η ταινία διαδραματίζεται το 2017 και γυρίστηκε στην Μασσαχουσέτη. Στην αρχή βλέπουμε έναν αγνώριστο από το make up Bruce με ξανθό περουκίνι και φράντζα! Φανταστείτε πόσο γελοίο μοιάζει...
Οι surrogates είναι εξελιγμένα ανδροειδή - ρομπότ που αντιπροσωπεύουν τους αντίστοιχους ανθρώπους από τους οποίους προέρχονται. Ωραίο σαν ιδέα και ίσως μελλοντικό επίτευγμα της ανθρωπότητας όσο εφιαλτικό και αν μοιάζει. Δηλαδή είμαι χοντρός, κακάσχημος και φαλακρός. Πολύ θα ήθελα να ήμουν ψηλός, γεροδεμένος, ξανθός και γαλανομάτης. Αγοράζω έναν τέτοιο αψεγάδιαστο surrogate μου, αυτός κάνει όλες μου τις δουλειές κι εγώ ζω στην ασφάλεια του σπιτιού μου χωρίς να χρειαστεί να βγω έξω και να κινδυνεύω ή να κουράζομαι.
Πολύ ενδιαφέρουσα ιδέα! Μερικοί, κρατούν στο surrogate τους ένα αχνό πρότυπο του πρωτότυπου εαυτού τους αλλά ομορφότερο και νεανικότερο. Άλλοι γίνονται εντελώς κούκλοι και αγνώριστοι. Οι πραγματικοί άνθρωποι έχουν φτάσει να ζουν στη σκοτεινή ασφάλεια του δωματίου τους πλαδαροί και ατημέλητοι, φοβισμένοι πλέον να κυκλοφορήσουν και να εκτεθούν στους κινδύνους. Οι τεχνητοί κυκλοφορούν έξω,  οπότε στους δρόμους των πόλεων αντικρύζεις μόνο την ομορφιά! Οι surrogates δεν σκοτώνονται, δεν τραυματίζονται, δεν ληστεύονται, δεν τσαλακώνονται. Ό,τι και να γίνει επισκευάζονται αμέσως!
Πολύ ενδιαφέρον επίσης θα ήταν το casting για την ταινία επειδή χρειάστηκαν μια πλειάδα όμορφων ηθοποιών για όλους σχεδόν τους ρόλους ηθοποιών ή κομπάρσων!

Με βάση την ιδέα των ρομπότ - αντικαταστατών εξελίσσεται το σενάριο, που ως σύνολο, δεν λέει τίποτε. Υποστηρίζει έναν γερασμένο Bruce που αδυνατεί πλέον να κάνει τις μαγκιές των προηγούμενων ταινιών δράσης. Χωρίς δράση και με σχηματική πλοκή η ταινία σέρνεται έχοντας φάει από την αρχή το στοιχείο της έκπληξης των surrogates. Η μόνη εντυπωσιακή σεκάνς είναι εκείνη που ξαφνικά πατιέται ένα κουμπί και καταρρέει όλο το σύστημα των surrogates. Η λήψη είναι από ψηλά και αποτυπώνει όλη η ζωή μιας πόλης που σταματάει καθώς καταρρέουν τα ρομπότ το ένα μετά το άλλο, τη στιγμή που ένα οδηγεί, άλλο ψωνίζει, μερικά περπατούν πολυάσχολα στο δρόμο κλπ.

Rotten tomatoes 39% και συμφωνώ.

ΜΑΠΕΣ - ΣΥΝΕΧΕΙΑ

SEVEN POUNDS

Ταινία - μελόδραμα του 2008 με τον Will Smith στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Αφορά έναν άνδρα ο οποίος βάσει ενός προσεκτικού σχεδίου επεμβαίνει καταλυτικά στις ζωές 7 ανθρώπων. Δεν λέω περισσότερα επειδή το φινάλε και η λύση όλων των αποριών που σταδιακά δημιουργούνται κατά την πλοκή γίνεται στο τέλος του έργου οπότε αν γράψω κάτι θα χαλάσω την τυχούσα έκπληξη. Η ταινία περιβλήθηκε από ένα μυστήριο πριν κυκλοφορήσει και το τρέιλερ της δεν αποκάλυπτε τίποτε που να υποψιάζει για την ουσία της πλοκής της. 

Η ταινία ήταν ένα εκβιαστικό μελόδραμα που μου δημιούργησε θυμό. Θυμό που πιάστηκα έτσι κορόιδο! Διότι πιάστηκα κορόιδο όχι μόνο εγώ αλλά φαντάζομαι και όσοι το είδαν. Και να σκεφτείτε ότι ο τίτλος αναφερόταν στον "Έμπορο  της Βενετίας "  του Σαίξπηρ. Στο έργο αυτό όποιος χρωστούσε έπρεπε να πληρώσει a pound of flesh για να ξεχρεώσει. Εκεί σταματούν οι ομοιότητες και οι δανεισμοί.  

Rotten tomatoes 27% δικαίως και με την απόλυτη συμφωνία μου.    

ΜΑΠΕΣ

                                       KNOWING                                                         Ταινία - πατάτα του Alex Proyas με τον Nicolas Cage σε μια ακόμα αποτυχημένη επιλογή. Γυρίστηκε το 2009 στην Μελβούρνη η οποία αντιπροσώπευε την ευρύτερη περιοχή της Βοστώνης. Αν και η αρχική ιδέα έμοιαζε δελεαστική η μετέπειτα επεξεργασία της ήταν για κλάματα. Ο Νίκολας είχε εκείνο το μονίμως έκπληκτο, καταθλιπτικό και ηλίθιο ύφος. Η ιστορία : Το 1959 θάβεται μια χρονοκάψουλα σε ένα σχολείο γεμάτη με ζωγραφιές των τότε μαθητών. Ένα κορίτσι με το όνομα Λουσίντα γράφει μηχανικά αριθμούς σε όλη της τη σελίδα και όταν της παίρνουν το χαρτί από τα χέρια συνεχίζει να σκαλίζει αριθμούς σε μια πόρτα. Η κάψουλα ανοίγει 50 χρόνια μετά και το χαρτί της Λουσίντα το παίρνει ο γιος του ήρωα - αστροφυσικού - καθηγητού Cage ο οποίος συνειδητοποιεί ότι οι αριθμοί αντιπροσωπεύουν καταστροφές της ανθρωπότητας που έγιναν όλα αυτά τα χρόνια. Μετά είναι περιττό να συνεχίσω. Γίνεται της τρελής με επιστέγασμα το ότι η ανθρωπότητα θα καταστραφεί από μια ηλιακή φωτιά και όλοι θα πεθάνουν και στο τέλος σε ένα πράσινο λιβάδι θα έρθουν κάτι εξωγήινοι και θα πάρουν το γιο του καθηγητή και το κοριτσάκι - φίλη του τα οποία θα συνεχίσουν τη ζωή τους σε άλλο σύμπαν... Όλοι οι άλλοι έγιναν ψητοί. Μεγάλη πατάτα. Η έκπληξη μου ήταν απερίγραπτη καθώς το έβλεπα...  Δεν μπορούσα να πιστέψω αυτά που έβλεπα!

Rotten tomatoes 33% και δικαίως πιστεύω.

      

ΝΥΧΤΕΣ ΣΤΗ ΡΟΔΑΝΘΗ ΜΕ ΧΑΣΜΟΥΡΗΤΑ

Νύχτες στη Ροδάνθη

Ταινία Αμερικανικής - Αυστραλέζικης παραγωγής του 2008, βασισμένη στην ομώνυμη νουβέλα του Νίκολας Σπάρκς, σκηνοθετημένη από τον Τζωρτζ Γουλφ, με τους Ρίτσαρντ Γκηρ και Νταιάν Λέην. Ταινία σε DVD.
Δύο εξαιρετικοί ηθοποιοί εκπληρώνουν ένα αμήχανο σενάριο και δύο χαρακτήρες που προσπαθούν να πείσουν αλλά δεν μπορούν. Το στόρυ αφορά δύο μεσήλικες με προβλήματα χρόνιων σχέσεων. Αυτή οικτίρει τον εαυτό της για τη λάθος επιλογή συζύγου, προσπαθεί να είναι καλή μητέρα και ανασκοπεί γιατί έβαλε στο περιθώριο τα όνειρά της. Αυτός πετυχημένος πλαστικός χειρουργός, ομολογεί ότι κυνήγησε μια ζωή το χρήμα θυσιάζοντας τη σχέση με το γιο και τη γυναίκα του. Και οι δύο καταφεύγουν σε ένα πανδοχείο στη Ροδάνθη, ένα παραθαλάσσιο χωριό της Βόρειας Καρολίνας, μέρος των Hatteras Islands για να πολεμήσουν με τους εφιάλτες τους. Αυτός έχει να αντιμετωπίσει το ηθικό πρόβλημα ενός μοιραίου ιατρικού λάθους, εκείνη να αποφασίσει εάν θα επιστρέψει στον άπιστο σύζυγο. Στο ειδυλιακό αυτό μέρος θα αγαπηθούν και θα προσπαθήσουν να κάνουν ένα νέο ξεκίνημα στη ζωή τους.
Η ταινία είχε κάτι από το άρωμα των "Γεφυρών του Μάντισον", χωρίς να τη φτάνει ούτε στο μικρό της δαχτυλάκι. Δυστυχώς δε φτάνουν μόνο δύο καλοί ηθοποιοί, πρέπει να έχεις και άλλα...Στα καλά της ταινίας ήταν η απαράμιλλη θέα του ωκεανού και η ωραία μουσική. Γυρίστηκε στο ομώνυμο χωριό της Ροδάνθης και στην ευρύτερη περιοχή της Βόρειας Καρολίνας. Χρησιμοποιήθηκε το ενοικιαζόμενο σπίτι Serendipity, στο βορειοανατολικότερο άκρο του χωριού, το οποίο μεταμορφώθηκε κατάλληλα στο ξενοδοχείο της ιστορίας. Το σπίτι αυτό καταστράφηκε από μια καταιγίδα το Νοέμβριο του 2009.
Rotten Tomatoes fresh 29% μόνο και δικαίως.

Το σπίτι που λέγαμε. Ομολογουμένως πανέμορφο και με άφθαστη θέα. Δυστυχώς αποτελεί παρελθόν.

SHOOT ' EM UP - ΚΑΝΤΟΥΣ ΣΚΟΝΗ, ΣΥΜΦΩΝΩ!

Ταινία του Μάικλ Ντέιβις με τους Κλάιβ Όουεν, Μόνικα Μπελούτσι και Πωλ Τζιαμάτι. Γυρισμένη στο Τορόντο, βγήκε στις αίθουσες το 2007. Βραδινή προβολή στην τηλεόραση.
Η προβολή στην TV μου ξαναθύμισε την ταινία που είχα δει σε DVD. Εκ των υστέρων κρίνοντας, η ταινία ήταν ιδανική για μεγάλη οθόνη. Σκέτη στυλιζαρισμένη χορογραφία... Πολύ μου άρεσε... Την έγραψα κιόλας να την έχω κάβα για τα γεράματα μου. Τι μου άρεσε όμως? Το πρωταγωνιστικό ζευγάρι ήταν εξαιρετικό. Όμορφοι και οι δύο, με μια χημεία που ξεχείλιζε. Η ομορφιά (σε αντίθεση με το ταλέντο) της Μόνικα ήταν αναμφισβήτητη. Η αρρενωπότητα του Κλάιβ έσπαγε τους σχετικούς μετρητές. Η σκηνή του μεταξύ τους έρωτα άκρως πειστική και χορογραφημένη επίσης. Ο Πωλ Τζιαμάτι ήταν απολαυστικός, τόσο στο ρόλο του κακού όσο και του φουκαρά καταπιεσμένου συζύγου.
Μου άρεσε η φιλοσοφία του Mr Smith, του ήρωα - αντιήρωα που ενσάρκωνε ο Κλάιβ. Αν και expert στα όπλα ήταν υπέρ της μη - βίας και λάτρης των καρότων! Υπέρμαχος του σωστού στο φέρεσθαι και συμπεριφέρεσθαι, τακτικής η οποία εκλείπει μέρα με τη μέρα. Ωραία η σκηνή που τα παίρνει στο κρανίο με τον τύπο που παρκάρει σε χώρο αναπήρων ή δε βγάζει φλας για να στρίψει... Θεωρούσα νεοελληνικό το φαινόμενο αλλά να.... είναι παγκόσμιο, φαίνεται! Στη σκηνή αυτή ο Κλάιβ αντιπροσώπευσε το alter ego μου!
Μου άρεσε όλη αυτή η υπερβολή της βίας η ψεύτικη υπερβολή της βίας. Οι άφθονες σφαίρες που έπεφταν σα χαλάζι γύρω από τον ήρωα με το μωρό... Και καμία δεν τους χτύπησε!!! Σεναριακή ακρότητα αλλά ωραία σεναριακή ακρότητα!
Μου άρεσε το μαύρο χιούμορ που απέπνεε ολόκληρη η ταινία. Και βέβαια, σαν γνήσιο βλήτο, μου άρεσε το happy end, που ο ήρωας πάει και βρίσκει την αγαπημένη του, που ο ήρωας έχει ένα λόγο και τον τηρεί ο κόσμος να χαλάσει, που είναι σκληρός άντρας αλλά δίκαιος και προστάτης των αδυνάτων... Χαμένες έννοιες πλέον και εκλίπουσες. Μόνο σα σενάρια τις βλέπουμε πια... Επειδή όμως η δικαιοσύνη κυλά στις φλέβες μου αναφέρω ότι υπάρχουν και μερικές φωτεινές εξαιρέσεις στον κανόνα. Υπάρχουν άντρες σαν τον Όουεν, λίγοι μεν αλλά υπαρκτοί...   

LITTLE FISH

Ταινία του 2005 από την Αυστραλία του Ρόουαν Γουντς με τους Κέιτ Μπλάνσετ, Χιούγκο Γουίβινγκ και Σαμ Νιλ. DVD. Ο λόγος που το πήρα ήταν ο Χιούγκο Γουίβινγκ, ένας πολύ καλός ηθοποιός, ο οποίος λόγω εμφάνισης δε θα γίνει ποτέ αναγνωρίσιμος στην πλατιά μάζα. Τον ανακάλυψα στην ταινία 'V for Vendeta', όπου έπαιξε συνεχώς κάτω από μια μάσκα. Τον πρόσεξα λόγω της εξαιρετικά καλλιεργημένης φωνής του και αναρωτήθηκα ποιος ήταν ο ηθοποιός αυτός. Η ταινία Little Fish δεν ήταν κάτι το ιδιαίτερο. Καλή για ένα μεσημέρι ξεκούρασης. Καταπιανόταν με την προσπάθεια μιας κοπέλας να βρεί το δρόμο της μετά την απεξάρτηση της από τα ναρκωτικά και ενώ περιβάλλεται από χρήστες εν ενεργεία σε μια γειτονιά γεμάτη χρήστες και εμπόρους. Ο Χιούγκο έπαιζε τον πατριό της, πρώην αστέρι του ποδοσφαίρου, νυν εξαρτημένο και ομοφυλόφιλο. Παρότι αυτά ακούγονται ίσως ψυχρά και οδυνηρά, η ταινία κατόρθωνε να δώσει μια γλυκύτητα και μια τρυφεράδα στις σχέσεις. Η κοπέλα και ο αδελφός της (χρήστης και βαποράκι ο ίδιος) δείχνουν ότι αγαπούν τον πατριό τους και έχουν αναμνήσεις γεμάτες αγάπη. Όλοι προσπαθούν με κάποιο τρόπο να ξεφύγουν από το πεπρωμένο τους αλλά όλοι παλινδρομούν στις εξαρτήσεις του παρελθόντος, αδυνατώντας να πιαστούν από κάπου. Η ταινία τελειώνει σχεδόν όπως αρχίζει : στη θάλασσα. Στις λίγες ευτυχισμένες στιγμές που έζησαν τα παιδιά στη θάλασσα και στις οποίες επιστρέφουν κατά καιρούς με αφορμή αναμνήσεις και φωτογραφίες.   Η καλή ηθοποιία χρεώνεται στους περισσότερους από το καστ αλλά ιδιαίτερα στον Χιούγκο.  

SPY GAME

Ταινία του σκηνοθέτη Τόνυ Σκοτ, αμερικανική - αγγλική παραγωγή του 2001, με τους Ρόμπερτ Ρέντφορντ και Μπραντ Πητ. Τηλεοπτική βραδινή προβολή.
Ο πράκτορας της ΣΙΑ Ντέιβιντ Μιούιρ, την τελευταία ημέρα πριν τη συνταξιοδότηση του, ονειρεύεται να παραδώσει τις υποθέσεις του και να αποσυρθεί σε ένα ηλιόλουστο μέρος για να φάει με την ησυχία του τα χρήματα που προσεκτικά αποταμίευσε μια ζωή για τη μέρα αυτή. Στην πορεία αυτής της τελευταίας μέρας μαθαίνει ότι ο Τομ Μπίσοπ, για τον οποίο αποτέλεσε μέντορας, κρατείται σε κινεζική φυλακή και αναμένεται να εκτελεστεί μετά από μερικές ώρες. Χωρίς να κουνήσει ρούπι από τα κεντρικά γραφεία της ΣΙΑ, καταφέρνει με ένα σωρό ορθόδοξους και ανορθόδοξους τρόπους, να σώσει τον προστατευόμενο του από βέβαιο θάνατο, με αντάλλαγμα τα χρήματα που μάζευε μια ζωή για τα γεράματα του. Ταινία που είδα ευχάριστα από το κρεβάτι μου, καλή για να περάσεις δύο ευχάριστες ώρες.
Εκτίμησα τα κάτωθι : 1. πόσο έξυπνους κάνουν τα σενάρια μερικούς ανθρώπους. Τόσο έξυπνους και εποικοδομητικά δολοπλόκους και ευρηματικούς που τους ζηλεύεις. Το πράσινο τερατάκι της ζήλειας ακολούθως, σου δαγκώνει νυχτιάτικα τα σωθικά και σκέφτεσαι πόσο θα ήθελες να είσαι τόσο εύστροφος κι εσύ. 2. πόσο ωραίο είναι να αποτελείς τον μέντορα κάποιου. 3. πόσο ωραίο είναι να έχεις κι εσύ στη ζωή έναν μέντορα, που στη δυσκολία θα σε συμβουλέψει, θα σε βοηθήσει, θα σε σκεφτεί και θα σε σώσει. 4. οι πολυάσχολοι πράκτορες έχουν και αυτοί αισθήματα. Ο ένας παρότι χρόνια σε ένα κουρμπέτι απάνθρωπο, εκπαίδευσε μεν έναν ψυχρό εκτελεστή αλλά είχε την ευαισθησία να τον αγαπήσει και να κινήσει γη και ουρανό για να τον σώσει. Ο άλλος, αποτέλεσε μια σκεπτόμενη και αισθανόμενη μηχανή εκτελέσεων - δολοφονιών. Παρόλα αυτά αντιστεκόταν όπως μπορούσε και στο τέλος ερωτεύτηκε ο φουκαράς με αποτέλεσμα να καταλήξει μελλοθάνατος στη φυλακή της Κίνας.
Όλα τα ανωτέρω με το τέλος του έργου, κατανοείς ότι δεν συμβαίνουν σχεδόν ποτέ στην πραγματικότητα. Είναι μόνο για σενάρια. Οπότε κοιμάσαι ευχαριστημένος που είδες και αυτή την άποψη, σε μια συμπυκνωμένη εκδοχή 2 ωρών.
Οι δύο ηθοποιοί ήταν πολύ καλοί. Για τον Ρόμπερτ δεν τίθεται θέμα. Αν και ρυτιδιασμένος - μπαμπακιασμένος διατηρεί την αίγλη και τη στόφα ενός αξιόλογου ηθοποιού. Ο Μπραντ πάλι, προσπαθεί ο καημένος και οφείλουμε να είμαστε επιεικείς με όσους προσπαθούν.
Τα γυρίσματα απαιτούσαν ένα χειμωνιάτικο Ανατολικό Βερολίνο, που ήταν στην πραγματικότητα η Βουδαπέστη. Απαιτούσαν έναν εμπόλεμο Λίβανο, που ήταν αρχικά η Χάιφα και αργότερα η Καζαμπλάνκα. Η κινεζική φυλακή ήταν η παλιά φυλακή της Οξφόρδης που έκλεισε το 1996 και τώρα είναι πολυτελές ξενοδοχείο! Τα γραφεία της ΣΙΑ ήταν το Πανεπιστήμιο του Λονδίνου και οι γύρω δρόμοι ήταν η περιοχή γύρω από το κτίριο της φαρμακευτικής εταιρίας Glaxo στο Stevenage της Αγγλίας!
Όλα ψεύτικα είναι στη ζωή αυτή! Όλα, μια ιδέα!!

FROM HELL

Αμερικανική ταινία του 2001, των αδελφών Χιούζ με τον Τζόνυ Ντεπ, Ίαν Χολμ, Χίδερ Γκράχαμ, Ρόμπυ Κολτρέιν. Μεταμεσονύκτια προβολή στην τηλεόραση, διάρκειας 112΄
Λονδίνο 1880. Ο επιθεωρητής της Σκότλαντ Γιάρντ Φρέντερικ Αμπερλάιν είναι εθισμένος στο όπιο και καθώς βυθίζεται κάθε φορά στον ονειρικό κόσμο του έχει οράματα από το παρελθόν και το μέλλον.  Όταν διεξάγει έρευνες γύρω από μια σειρά φόνων ιερόδουλων ερωτεύεται μια από αυτές και σιγά σιγά ξετυλίγει το κουβάρι των στοιχείων που οδηγούν μέσα στη βασιλική οικογένεια και από κει σε μια μυστική πλεκτάνη που παραπέμπει σε μασονική στοά.
Ατμοσφαιρική ταινία που την έκανε ακόμα καλύτερη η ανασύνθεση της εποχής στο Λονδίνο. Σκοτεινά και μυστηριακά πλάνα, που εντείνονταν από την αφηρημένη ματιά του πρωταγωνιστή. Ο Τ. Ντεπ όπως πάντα, γοητευτικός. Πολύ καλές ερμηνείες από όλο το καστ και εντυπωσιακής ομορφιάς η πρωταγωνίστρια Χίδερ Γκράχαμ.
Μου άρεσε πολύ σαν ταινία, αν και ενδόμυχα επιζητούσα ένα happy end. Ένα μέρος ωστόσο της ομορφιάς της ταινίας οφειλόταν σε αυτό το κακό τέλος. Μου άρεσε επίσης η δανεική ιδέα των νομισμάτων για να διαβεί κάποιος τον Αχέροντα. Με παρέπεμψε σε κάτι ολότελα ξεχασμένο από τις σελίδες της ιστορίας αλλά συνάμα οικείο.
Ταινία που είδα το βράδυ της επιστροφής από το San Diego, βιώνοντας την αυπνία του jet lag.